Na górę strony

Wielka Wyprawa PTMA
Islandia 2020



Informacje ogólne
Chcesz zobaczyć na własne oczy wspaniałe zjawisko jakim jest zorza polarna? A może po prostu chcesz zobaczyć wspaniałą krainę pokrytą delikatnym mchem, z milionem wodospadów, tysiącami rzek. Kraj w którym trzeci obowiązujący nieoficjalnie język to... polski. Chcesz poczuć "zapach" siarkowodoru nie tylko w powietrzu ale nawet w gorącej wodzie! Może chcesz zobaczyć gejzery? Może chcesz spróbować wody prosto z lodowca?
Nic prostszego. Udaj się z Polskim Towarzystwem Miłośników Astronomii na kolejną Wielką Wyprawę Astronomiczną na Islandię. Tym razem Wyprawa będzie miała charakter pobytu stacjonarnego w północnej lub środkowo-zachodniej części wyspy. Z punktu tego będziemy codziennie zwiedzać inne miejsca, wracają na nocleg do głównego domku.
Grupę będzie stanowiło 16 osób z dwóch grupach po 8 osób, którzy zostaną zakwaterowani blisko siebie. Każda z grup będzie miała do dyspozycji swój domek z częścią kuchenną, sypialniami, pokojem dziennym, łazienką lub łazienkami. Ponieważ każda grupa to 8 osób, a więc też 2 samochody.

Dla kogo ten wyjazd?
Poszukujemy ludzi zwariowanych i szalonych, chcących przeżyć przygodę życia. Nie bierzemy ze sobą maruderów, nudziarzy, którzy by mogli innym zepsuć taki wyjazd.
Organizator ma na swoim koncie już wiele wyjazdów na Islandię, więc nie będzie przypadków i błędów logistycznych.
Jedyne czego nie możemy zapewnić to pogody. Z drugiej strony jak to się mówi na Islandii "Ef þér líkar ekki íslensku veðri skaltu bíða í fimm mínútur og það mun breytast", tłumacząc "Jeśli nie podoba Ci się Islandzka aura, poczekaj pięć minut i na pewno się zmieni".
A więc jeśli uda się nam pogoda.... zorza gwarantowana!

Termin
Wielka Wyprawa PTMA będzie miała miejsce w dniach 11-18 września 2020 roku.
Startujemy z Katowic w piątek 11 września o godz. 17:20 (CEST), lądujemy w tym samym dniu o 19:35 (UT). Lot powrotny do Katowic w piątek 18 września o godz. 20:20 (UT), a lądowanie w Katowicach o 2:20 (CEST).

Lot
Jako nasz główny traktujemy kierunek Katowice - Keflavik - Katowice. Z tego lotu zapewne skorzysta większość uczestników.
Wylot z innego lotniska jest możliwy pod warunkiem dopasowania się do reszty grupy.
Po przyjęciu przez nas rezerwacji i po zakupie biletu należy wysłać na adres wyprawy@ptma.pl swój numer rezerwacji.

Koszty wyjazdu
Koszt wyjazdu wynosi 2.500 zł. / osobę.
Niestety Islandia to bardzo drogi kraj i trzeba być na to przygotowanym. Średnia cena wycieczki z biura podróży na Islandię wynosi 8.000 zł. / osobę / tydzień - z przelotem, bez samochodu, ale z autokarem.
Dokładny koszt zostanie ustalony w momencie dokonania rezerwacji noclegów. Nie zmienia on wielkości zadatku, który wynosi 500 zł.
w cenie tej zawarto:
● zakwaterowanie w domku (7 nocy);
● wynajem samochodu osobowego (minimum Hyundai i30);
● zabezpieczenie medyczne (w pełni wyposażona apteczka);
● opracowany szczegółowy program pobytu;
● ubezpieczenie kosztów leczenia (KL) - 50 000 zł. koszty ratownictwa - 25 000 zł.;
● ubezpieczenie od nieszczęśliwych wypadków (NW) na kwotę 15 000 zł., bagażu 2 000 zł. oraz pomoc prawną ze strony ubezpieczyciela;
Uwaga. Każdy uczestnik powinien posiadać przy sobie kartę EKUZ wydawaną przez NFZ. Dokładna informacja na temat zakresu ubezpieczenia zostanie przestawiona na 3 miesiące przed wylotem.

Cena nie zawiera:
● biletu lotniczego na trasie Katowice-Keflavik-Katowice. (Istnieje możliwość zorganizowania wylotu z dowolnego miejsca na świecie. Warunkiem jest jednak dopasowanie się do dat i godzin przylotu i odlotu głównej grupy);
● ubezpieczenie samochodu (płatne na miejscu przy wynajmie) - ok. 200 zł./osoba;
● wyżywienia (proponujemy zebranie środków na konto jednego i dokonywanie ich wspólnie);
● paliwa do samochodu (rozliczane indywidualnie dla każdego samochodu).

Zadatek:
Aby dokonać rezerwacji miejsca należy wypełnić formularz dostępny na niniejszej stronie, a następnie dokonać wpłaty zadatku w wysokości 500 zł./osobę na konto:
Marek Substyk
Revolut: 48 2360 0018 0107 0000 0022 0878
w tytule pisząc “Islandia 2020”, w terminie 14 dni od momentu dokonania zgłoszenia.
Osoby korzystające z Revoluta mogą wysłać zaliczkę oraz wpłatę na osobę "Marek Substyk, tel. +48880184000"
Pozostałą opłatę należy wpłacić na to samo konto do 30 czerwca 2020 roku.
W przypadku rezygnacji kwota zadatku nie podlega zwrotowi, chyba, że uczestnik sam znajdzie za siebie zastępstwo. Przepisanie rezerwacji lotniczej w WizzAir na inną osobę związane jest zawsze z poniesieniem opłaty w wysokości 2 x 200 zł.
W przypadku odmowy rezerwacji ze strony organizatora, wpłacony zadatek zostaje zwrócony na konto, z jakiego otrzymaliśmy przelew, w ciągu 7 dni.

W Wyprawie mogą brać udział wyłącznie osoby dorosłe (urodzone przed 12 września 2002) oraz dzieci w przypadku wyjazdu z pełnoletnim opiekunem.

W programie



Zorza polarna to zjawisko świetlne dla którego udajemy się na Islandię. Obserwowana jest w górnej atmosferze w pobliżu biegunów magnetycznych planety, które ma silne pole magnetyczne o charakterze dipolowym (dwubiegunowym).
Na Ziemi zorze występują na wysokich szerokościach geograficznych, głównie za kołami podbiegunowymi, chociaż w sprzyjających warunkach bywają widoczne nawet w okolicach 50. równoleżnika. Zdarza się, że zorze polarne obserwowane są nawet w krajach śródziemnomorskich. Na półkuli północnej zorza jest określana łacińską nazwą Aurora borealis, a południowa zorza polarna nosi nazwę Aurora australis.
Powstawanie zjawiska związane jest z przepływem prądu w jonosferze na wysokości około 100 km ponad powierzchnią Ziemi, w obszarze przenikania pasów radiacyjnych i górnej atmosfery ziemskiej.
Słońce stale emituje strumień naładowanych cząstek, czyli wiatr słoneczny. Podczas rozbłysków Słońce wyrzuca większe ilości takich cząstek; należą do nich protony o energiach do 1 GeV oraz elektrony o kilka rzędów wielkości mniejszej energii (co wynika z mniejszej masy spoczynkowej tych cząstek). W pobliżu Ziemi tory lotu tych cząstek są odchylane przez ziemskie pole magnetyczne. Schwytane przez ziemską magnetosferę cząstki poruszają się po torze o kształcie helisy wzdłuż linii pola magnetycznego łączących obydwa ziemskie bieguny magnetyczne, powodując wzbudzenia atomów w obszarze polarnym, a skutkiem tego świecenie zorzowe. Atmosfera na dużych wysokościach jest zjonizowana i rozrzedzona, co jest przyczyną także emisji linii wzbronionych. Świecenie zorzowe tworzy ponad 270 linii emisyjnych, głównie tlenu i azotu.
Wiatr słoneczny tworzą emitowane stale przez Słońce protony i elektrony o mniejszych prędkościach, a zatem i energiach, również wtedy, gdy na Słońcu nie obserwuje się plam. Także one są pułapkowane przez ziemskie pasy radiacyjne, ale z powodu mniejszej energii nie wzbudzają tak intensywnie plazmy jonosferycznej, jak cząstki emitowane podczas rozbłysków i nie powodują większych zórz. Cząstki elementarne z rozbłysków są wysokoenergetyczną fazą wiatru słonecznego. Z powodu przeciwnego ładunku protony i elektrony obiegają Ziemię w przeciwnych kierunkach wytwarzając różnicę potencjału na krańcach magnetosfery (około 40 kV), która może się zmieniać po rozbłyskach i powodować indukcyjne przepływy prądu elektrycznego w jonosferze. Z tego powodu zorze bywają widywane częściej przed lokalną północą niż nad ranem.
Po intensywnych rozbłyskach na Słońcu zorze obserwowano również na średnich szerokościach geograficznych, w tym ponad Polską, a nawet w okolicach równikowych. Zjawisko widywano także w dzień, oraz podczas prawie niezaburzonego magnetyzmu.
Zorze są obserwowane podczas burz jonosferycznych, a wysoka wówczas jonizacja powoduje zaburzenia w rozchodzeniu się fal radiowych, a nawet ich zupełny zanik.
Kolory zórz
Rozróżnia się typy systematyczne zórz: pasma, łuki, kurtyny, promienie, korony i inne. Stwierdzono emisje w zakresie barwy niebieskiej, zielonej, żółtej i czerwonej, a bardzo często białe. Kolor zjawiska jest skutkiem różnej intensywności linii emisyjnych. Kolor zorzy zależy od rodzaju gazu oraz od wysokości, na jakiej występuje zjawisko. Na czerwono i na zielono świeci tlen, natomiast azot świeci w kolorach purpury i bordo. Zderzenie cząstek z mieszaniną azotu i tlenu daje barwę żółtą. Lżejsze gazy – wodór i hel – świecą w tonacji niebieskiej i fioletowej.




Seljalandsfoss i Gljúfrabúi (Gljúfrafoss). Malowniczy Seljalandsfoss jest widoczny już z daleka dla kierowcy jadącego drogą nr 1, biegnącą dookoła Islandii. Gdy skręcimy w lewo w kierunku doliny Thorsmork, już po przejechaniu kilkuset metrów dotrzemy do wodospadu. Warto zatrzymać się tu na dłuższą chwilę.
Seljalandsfoss ma 60 metrów wysokości. Woda spada tu z wysokiego klifu, będącego fragmentem dawnej linii brzegowej. Obecnie morze oddalone jest od tego miejsca o spory kawałek. Woda płynie więc dalej pod postacią wartkiej rzeczki, a po chwili wpada do całkiem dużej rzeki, rozlanej szeroko i przechodzącej bliżej morza w lagunę.
Spacer przy wodospadzie Seljalandsfoss to bardzo dobry pomysł. Tym bardziej, że specjalną ścieżką można zajść go od tyłu i oglądać świat zza wodnej ściany. Trzeba tylko chronić aparat, aby wszechobecne kropelki wody nie dokonały dzieła zniszczenia.
Seljalandsfoss jest jednym z najbardziej znanych wodospadów Islandii. Jego cechą charakterystyczną jest to, że można wejść za ścianę spadającej wody i schować się w małej grocie. Niestety zimą ta ścieżka jest całkowicie skuta lodem i zamknięta dla turystów.
Gljúfrabúi, to wodospad znajdujący się kilkaset metrów na północ od Seljalandsfoss. Aby zobaczyć wodospad należy wejść do jaskini. Uwaga: W obydwóch przypadkach należy posiadać pelerynę przeciwdeszczową i nieprzemakalne buty! Najlepszy godzina zwiedzania: po południu, ze względu na zacienienie w pierwszej części dnia.




Skógafoss jest najpopularniejszym wśród turystów wodospadem Islandii. Jego maksymalna szerokość wynosi 25 metrów, woda spada aż z 60 m wysokości. W słoneczne dni, w rozpylonych kroplach wody tworzą się wielobarwne tęcze.
Jest to jeden z niewielu wodospadów na który można wejść schodami i podziwiać jego widok z góry. Można się przy tym trochę zmęczyć, bo to odpowiednik 18 piętrowego budynku. Warto to zrobić przy dobrej pogodzie, bowiem widoki na całą południową część Islandii są przepiękne. Zobaczyć też to można z innej perspektywy.
Najlepszy godzina zwiedzania: południe, nie za późno!




Gullfoss leży na rzece Hvítá. Składa się z dwóch kaskad, pierwsza mierzy 11 metrów, druga, położona pod kątem w stosunku do pierwszej, ma wysokość 21 metrów. W każdej sekundzie przepływa przez niego 400 metrów sześciennych wody.
Na początku XX wieku Gullfoss miał być przekształcony w hydroelektrownię, jednak plany zarzucono. Według jednej wersji przyczyniły się do tego protesty mieszkańców, według drugiej brak funduszy. Wokół wodospadu założono park narodowy. Obecnie Gullfoss jest atrakcją turystyczną, wokół niego wybudowano hotele i punkty widokowe.




Znajdująca się, po północnej stronie Półwyspu Snæfellsnes góra Kirkjufell, została uznana za jedną z najpiękniejszych na całym świecie. W bliskim sąsiedztwie góry znajduje się bardzo malownicze, małe miasteczko Grundarfjörður.
Kirkjufell wznosi się na wysokości 463 metrów i jest bardzo charakterystyczna, za co znalazła się na liście 17 najpiękniejszych gór na świecie, którą opublikowała strona Mashable.
Islandzka góra znalazła się wśród takich cudów natury jak Mont Blanc we Francji, Phuket w Tajlandii czy lodowce np. lodowiec Fox w Nowej Zelandii.
Tuż obok leży wodospad Kirkjufellfoss (na zdjęciu wodospad i w tle góra).



Geysir – islandzki gejzer położony w dolinie Haukadalur. Od jego nazwy pochodzi miano nadane tego typu źródłom geotermalnym na całym świecie - gejzer. Nazwa ta odnosi się również do całego pola geotermalnego, na terenie którego znajduje się również gejzer Strokkur, a także mniejsze źródła geotermalne - Smiður i Litli-Strokkur.
Geysir wyrzucał wodę na wysokość 80 metrów od XIV wieku do lat 60. XX wieku. Obecnie wyrzuca wodę na kilka metrów co ok 48 godzin (niezbyt regularnie). Strokkur (isl. maselnica) jest gejzerem czynnym.
Wyrzuca wodę regularnie co około 10 min na wysokość 35 metrów.
Najlepszy godzina zwiedzania: cały dzień, piękne fotografie wychodzą o zachodzie Słońca.




Urridafoss jest największym i najbardziej spektakularnym z wszystkich wodospadów rzeki Thjorsa. Thjorsa jest najdłuższą rzeką kraju 230 km. Wodospad Urriðafoss jest największym na Islandii pod względem przepływu wody 360 m3/na sek. o szerokości ok 40 metrów i głębokości 6 metrów.
Znajduje się na małej obwodnicy, w południowej Islandii, 16 km od miasta Selfoss. Nazywany jest także wodospadem łososia. Mówi się, że populacja łososia z Thjorsa jest wyjątkowo duża.
Również występuje tam pstrąg i węgorz. Jest to tętniące życiem miejsce, choć wydaje się na pierwszy rzut oka, że nie z powodu panujących tam warunków.



Þingvellir (Hálsanefshellir) - połączenie płyt tektonicznych Þingvellir, obszar w południowo-zachodniej Islandii, położony kilkadziesiąt kilometrów na wschód od stolicy kraju Reykjaviku, na północnym brzegu największego islandzkiego jeziora Þingvallavatn.
Miejsce to jest bardzo ważne dla historii Islandii, jako że w tym miejscu w 930 po raz pierwszy zebrał się islandzki parlament Althing, który jest jedną z najstarszych instytucji parlamentarnych świata, która funkcjonuje do dziś. Althing obradował tutaj aż do końca XVIII wieku. W tym samym miejscu ogłoszono pełną niepodległość Republiki Islandii w dniu 17 czerwca 1944. Obszar ten jest również bardzo interesujący ze względu na budowę geologiczną. Znajduje się on bowiem w miejscu, gdzie stykają się płyty tektoniczne eurazjatycka i północnoamerykańska. Stąd też obserwuje się tu znaczącą aktywność sejsmiczną i wulkaniczną. Powierzchnia ziemi poprzecinana jest licznymi szczelinami, wśród których największa tworzy głęboki wąwóz Almannagjá. W 1928 utworzono na tym obszarze park narodowy, który w 2004 został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Na miejscu przepiekny i niewielki wodospad Öxarárfoss. Ten malowniczy wodospad, położony na rzece Öxará. Utworzony został w skutek ocieplenia się klimatu, które zaowocowało gwałtownym topnieniem okolicznych śniegów. Woda spada tu z wysokości około 20 metrów.



Kerið to jezioro wulkaniczne oraz krater wulkaniczny Grímsnes.
Jest to jedno z kilku jezior kraterowych w okolicy, zwane Zachodnią Strefą Wulkaniczną Islandii, obejmującą półwysep Reykjanes i lodowiec Langjökull. Kaldera, podobnie jak inne skały wulkaniczne w okolicy składają się z czerwonej (zamiast czarnej) skały wulkanicznej. Sama kaldera ma około 55 m głębokości, 170 m szerokości i 270 m szerokości. Kaldera Keriða jest jednym z trzech najbardziej rozpoznawalnych kraterów wulkanicznych. Wiek oceniany jest na 3000 lat. Pozostałe dwa podobne na Islandii to Seyðishólar i Kerhóll. Podczas gdy większość krateru jest stroma, z niewielką roślinnością, jedna ściana jest nachylona łagodniej i pokryta głębokim mchem, i można ją dość łatwo zejść. Samo jezioro jest dość płytkie (7–14 metrów).
Chociaż wulkanolodzy początkowo wierzyli, że Kerið powstało w wyniku ogromnej eksplozji wulkanicznej, podobnie jak przyjęta norma z kraterami wulkanicznymi, dokładniejsze badania regionu Grímsnes nie wykazały żadnych dowodów na taką eksplozję w Kerið. Obecnie uważa się, że Kerið był wulkanem stożkowym, który wybuchł i opróżnił swój rezerwat magmy. Po wyczerpaniu magmy ciężar stożka runął w pustą komorę magmy.
Właściciele gruntów pobierają opłatę za wstęp, aby zobaczyć krater w wysokości 400 ISK (od marca 2019 r ).



Jeden z wielu wodospadów w południowej Islandii.
Znajduje się na polach lawy na północ od stratowulkanu Hekla w pobliżu zbiegu rzek Fossa i Þjórsá około 30 km na wschód od wsi Flúðir, dotrzeć do niego można drogą szutrową nr 32 przez pola lawy Vikrar.
Hjálparfoss oznacza po islandzku "Wodospad Pomocy". Nazwa pochodzi od nazwy regionu Hjálp co po islandzku oznacza pomoc.
W dawnych czasach po pokonaniu niebezpiecznej trasy przez pustynną wyżynę Sprengisandur właśnie tu wędrowcy zaopatrywali się w wodę i żywność dla koni.
W okolicy znajduje się wiele innych interesujących wodospadów, ok. 5 km na południe znajduje się Þjófafoss; na wschodzie znajdują się Háifoss na rzece Fossa i Tangafoss na rzece Þjórsá.
Wzdłuż rzeki prowadzi oznakowany szlak turystyczny, drogą szutrową numer 864 można również dojechać samochodem do punktu widokowego. W dół rzeki za wodospadem Hjálparfoss znajduje się Búrfellsstöð – druga co do wielkości elektrownia wodna Islandii.



Obszar aktywności geotermalnej w południowo-zachodniej części Islandii w pobliżu lotniska w Keflaviku.
Seltún to obszar obfitujący w solfatary, fumarole, gorące źródła i baseny wrzącego mułu. Na głębokości 1000 metrów temperatura wynosi ponad 200 stopni Celsjusza. Kolor gleby jasnożółty, czerwony, zielonkawy. Jeden z najbardziej "śmierdzących" miejsc na Islandii.
To własnie w Seltún niemiecki chemik Robert Bunsen opracował hipotezę formowania się kwasu siarkowego w naturze. W pobliżu Krýsuvík znajdują się liczne kratery maar np. jezioro Grænavatn, a także rzędy kraterów i małe wulkany tarczowe.
Islandczycy Eggert Olafsson i Bjarni Palsson byli pierwszymi, którzy eksperymentowali z odwiertami w tym kraju. W roku 1756 użyli świdra pożyczonego z Królewskiej Duńskiej Akademii Nauk, by zbadać okolicę ciepłych źródeł w Krysuvik. Pierwszy odwiert sięgał około 10 m, podczas gdy drugi tylko 3 m, a już dotarli do żył z gorącą wodą. Po wyciągnięciu świdra z odwiertu, błotnista woda wystrzeliła na 1,5 m w górę, zatem udało im się stworzyć nowe gorące źródło. Od czasu wielkiego trzęsienia ziemi w 2000 roku jezioro Kleifarvatn, po którego brzegu spacerowałem zmniejszyło swą powierzchnię o 20%. W 1188 roku z rzędu kraterów Ogmundargigar miała miejsce erupcja wulkaniczna.



Reykjavík to stolica Islandii oraz największe miasto Islandii. Położone jest w południowo-zachodniej części nad Zatoką Faxa. Jest najbardziej wysuniętą na północ stolicą świata.
Na północ od Reykjavíku w odległości 10 km góruje masyw Esja.
Ludność islandzkiej stolicy wynosi 124 800 mieszkańców (2018). Miasto wchodzi w skład gminy Reykjavíkurborg, która oprócz stolicy obejmuje jej okolice oraz tereny położone po drugiej stronie zatoki Kollafjörður. Całą gminę zamieszkuje 126 000 osób. Zespół miejski Wielkiego Reykjavíku (Stór-Reykjavík), obejmujący stolicę i sąsiednie miasta skupia 217 700 osób, a cały region stołeczny Höfuðborgarsvæðið 222 500, czyli około 2/3 ludności kraju.
W miejscu dzisiejszej stolicy Islandii powstała najstarsza, założona z myślą o stałym osadnictwie, osada na wyspie. Założył ją w 874 roku norweski wiking Ingólfur Arnarson. Nazwał to miejsce Reykjavík, co po islandzku znaczy dymiąca zatoka, od znajdujących się tu gorących źródeł i gejzerów. Osada rozwijała się później dzięki założonemu w pobliżu w 1226 roku klasztorowi augustiańskiemu. W połowie XVIII wieku lokalny przedsiębiorca próbował rozwinąć drobny handel i przemysł, by przełamać duński monopol handlowy.
18 sierpnia 1786, liczącej 167 mieszkańców osadzie przyznano prawa miejskie. Wkrótce miasto zostało siedzibą protestanckiego biskupa Islandii, a także islandzkiego parlamentu Althing. Od tej pory Reykjavík ciągle rozwija swój potencjał ludnościowy – w XX wieku zwiększył liczbę mieszkańców blisko 10-krotnie. W 1911 założono tu pierwszy w Islandii uniwersytet Háskóli Íslands (Uniwersytet Islandzki).
W 2000 Reykjavík był jednym z dziewięciu Europejskich Miast Kultury.
Śródmieście usytuowane jest w północnej części miasta, jego punktem charakterystycznym jest jezioro Tjörnin, nad którym wybudowano postmodernistyczny ratusz. Neoklasyczny budynek siedziby parlamentu Islandii, nazywany z islandzkiego Alþingishúsið, oddano do użytku w 1881, sąsiaduje on z luterańską katedrą Dómkirkjan wzniesioną w mieście w XVIII wieku. Najstarszy zachowany dom w Reykjavíku pochodzący z 1762, stoi przy ulicy Aðalstræti 10.
Nad miastem góruje charakterystyczna bryła kościoła Hallgrímskirkja (drugi w kraju najwyższy budynek), na którego wieży znajduje się punkt widokowy. W 1929 ukończono budowę katolickiej katedry Chrystusa Króla, według projektu Guðjóna Samúelssona. W dzielnicy Laugardalur w 1961 założono ogród botaniczny Grasagarður Reykjavíkur, prezentujący około 5 tysięcy gatunków roślin.
Na położonej na północ od miasta wyspie Viðey, wchodzącej w skład gminy stołecznej, znajdują się dwa historyczne budynki z XVIII wieku – rezydencja Viðeyjarstofa i kościół Viðeyjarkirkja. Reykjavík to jedyne miasto na świecie posiadające najbardziej dziwaczne muzeum na świecie. Muzeum penisów - Hið Íslenzka Reðasafn. W zbiorach muzeum znajduje się 280 okazów zwierzęcych penisów pochodzących od 93 różnych gatunków zwierząt. Wśród nich znajdują się okazy jednych z największych, jak i jednych z najmniejszych penisów w świecie zwierząt.

Zobacz filmy zrealizowane podczas naszych ostatnich Wypraw w 2017, 2016 i 2014 roku

Islandia 2017 (video) Islandia 2016 (video) Islandia 2014 (video)

Rezerwacja miejsca odbywa się poprzez wypisanie formularza. Formularz nalezy wypełniać indywidualnie. Przy wiekszej ilości osób, nalezy wypisać go dla każdej osoby osobno.

Rezerwacja miejsca

7
Liczba dni
16
Liczba osób
6700
Kilometrów
100%
Zadowolenie